مفهوم چارچوب بندی در سال 1974 توسط جامعه شناسی به نام اروینگ گافمن عنوان شد. جامعه شناسی که معتقد بود افراد به صورت فعال جهان پیرامون خود را با استفاده از " چارچوب هایی" که اطلاعات را تعیین، دریافت، شناسایی و برچسب می زنند، سازماندهی و معنا می کنند. گیتلین ( 1980) در توصیف نظر گافمن بیان می دارد که " ما برای آنکه واقعیت را درک و مدیریت کنیم و یا به بحث در مورد آن بپردازیم، واقعیت را چارچوب بندی می کنیم و یا مجموعه و فهرستی از شناخت ها و کنش ها را بر می گزینیم". به دیگر معنا، "چارچوب نظر و یا طرحی است که معنا می دهد" ( گامسون و مادیگلیانی،1987: 143) .
درمیان کسانی که برای اولین بار مفهوم چارچوب بندی را برای بررسی چگونگی بسته بندی و ارائه کارآمد اخبار رسانه ای توسط روزنامه نگاران استفاده کردند، گیتلین و گی تاچمنِ جامعه شناس چارچوب های رسانه ای خاصی را در رابطه با چگونگی ارسال و انتشار اطلاعات خبری به مخاطبان و چگونگی تفسیر این گزارش های خبری از سوی کاربران مورد بررسی قرار دادند. گیتلین (1980) مفهوم چارچوب را به صورت اجمالی اینگونه بیان می دارد که " چارچوب های رسانه ای که عمدتا ناشناخته و تلویحی هستند، جهان را هم برای روزنامه نگارانی که آن را گزارش می کنند و هم تا حد زیادی برای ما که به گزارش آنها متکی بوده و اطمینان داریم، سازماندهی و شکل می دهند". بنابراین در محتوی رسانه ای چارچوب ها اساسا نه با آگاهی از سوی سازندگان آنها شکل می گیرند و نه حتی افرادی که اطلاعات رسانه ای را از طریق آن پردازش می کنند به این چارچوب ها توجه دارند اما این چارچوب ها نمی توانند از جریان ارسال و انتقال اطلاعات حذف شوند. چارچوب ها جز جدایی ناپدیر و ذاتی بیان و درک یک گزارش هستند.
مقصود از چارچوب در محتوای پیام، وجود ترکیب و شکلی خاص در بیان مفاهیم است. چارچوب ها ساختارهای شناختی اساسی و بنیادین هستند كه نحوه ارائه حقیقت و ادراك را تعیین می كنند. چارچوب ها کمک می کنند تا فرد بتواند دنیای اطراف خود را تفسیر کند. به وسیله چارچوب ها فرد به  برخی ازجنبه های مشاهدات خود معنا می دهدو برخی دیگر از جنبه هایی که به نظر او بی ربط و بی مفهوم است را حذف می کند. چارچوب ها ساختارهای شناختی هستند که در حافظه ضبط و ثبت می شوند و فرد به کمک آنها تجارب جدید خود را تفسیر و تعبیر می کند.آنها مجموعه ای از ادراکات هستند که مردم برای تفسیر و توضیح یک موقعیت، سازماندهی اطلاعات و تشخیص مهم یا بی اهمیت بودن مسائل به کار می برند. چارچوب ها مجموعه ارزشهای فرد می باشند.
تعاریف متعددی در مورد اجزای چارچوب وجود دارد.  انتمن و گیتلین (1980)  چارچوب ها را  الگوهای پایدار شناخت، تفسیر، و ارائه گزینش، تاکید و استثنا می دانستند که نماد سازان هر روزه با استفاده از آنان گفتمان را سازماندهی می کردند. گامسون و مادیگیلیانی ( 1987) چارچوب را سازماندهی مرکزی نظر و یا گزارشی می داند که معنا می دهد و با " ابزارهای نمادینی" همچون استعاره ها، مثال ها، تکیه کلام ها، توصیف ها و انگاره های تصویری مشخص می شوند. دی ورس (2005) تعریف گسترده ای از چارچوب بندی ارائه کرده و می گوید چارچوب بندی تاکیدی بر اهمیت جنبه های مختلف یک موضوع است. پژوهشگران بسیاری چارچوب را سازماندهی مرکزی مضمون می دانند.
انتمن ( 1993) در یکی از مطالعات کلیدی در خصوص این موضوع چارچوب بندی را " انتخاب برخی جنبه های یک واقعیت درک شده و تبدیل آن به موضوعی با اهمیت تر در یک متن ارتباطی می داند به نحوی که تعریف خاصی از مسئله، تفسیر علی، ارزیابی اخلاقی و راه حل های پیشنهادی برای آن موضوع شکل دهد".    
این تعاریف جنبه چند وجهی پژوهش در زمینه چارچوب بندی را نشان می دهد: این پژوهش در مورد گزینش، اهمیت و توصیه است که نه تنها ارتباط گر بلکه مخاطب را نیز در برمی گیرد. چنانکه انتمن ( 1993) خاطر نشان می کند حداقل 4 موقعیت چارچوب بندی وجود دارد که می بایست مورد مطالعه قرار بگیرد: ارتباط گر، متن، دریافت کننده پیام و فرهنگ.
در دهه های اخیر پژوهشگران ارتباطی به شکل گسترده ای از مفهوم چارچوب و روش های تحلیل چارچوب بندی برای بررسی پیچیدگی ها و معانی پنهان اشکال مختلف خبری استفاده کردند. پن و کوزیکی تحلیل چارچوب را " در نظر گرفتن متون خبری به عنوان نظامی از عناصر سازماندهی شده می دانند که هم نشان از حمایت از نظرات و عقاید خاص داشته و هم ابزارهایی برای ترغیب انواع مخاطب فراهم می آورد که متون رسانه ای را پردازش می کنند" ( پن و کوزیکی 1993 : 5). آنچه در بطن چرایی اهمیت بررسی چارچوب بندی در مطالعه ارتباط جمعی و اخبار رسانه ای قرار دارد، دفاع از نظرات اجتماعی خاص و تفسیر مخاطب از اطلاعات است. به دیگر معنا چارچوب بندی یک گزارش خبری به شیوه ای خاص، شکل دهی تفسیر عمومی از واقعیت است.
بر اساس نظر انتمن ( 1993 ) چارچوب هایی که رسانه ها به کار می گیرند قضاوت های اخلاقی را از طریق تعریف مسائل و مشکلات در جامعه و تشخیص دلایل آن منتقل می کنند. اخوان- مجید و راماپراسد ( 1998) در بررسی ادعای خود در زمینه وجود یک رابطه ذاتی میان ایدئولوژی و چارچوب های خبری خاطر نشان کردند که گرایش به سوی چارچوب هایی است که فرض های اجتماعی رایج را در خود دارند: فرایند تفسیری و ارزش ساز چارچوب بندی برای شرح و تفصیل مسائل جدید در دست بررسی، مبتنی بر ارزش های فردی نیست. بلکه مبتنی بر القا کل های جمعی برساخته اجتماع و ادراکات سنتی است. همینطور چارچوب ها معمولا کلیشه های رایج را به وجود آورده و تقویت می کنند.
 چنانکه پن و کوزیکی (1993) بیان می دارند: " شرایط خطابی اخبار حقیقی و غیر جانبدارنه به ایجاد شرایط معرفت شناختی اخبار به عنوان منبع اطلاعاتی درست و مرجح خبری و آینه واقعیت کمک کند" ( ص 62). ممکن است دیدگاه های مختلفی در مورد چارچوب بندی در سراسر جهان وجود داشته باشد. جهانی که در آن بی طرفی سفت و سخت رسانه ای یک آرزوست و به جای آن خروجی ها و تولیدات خبری سوگیران عمدتا پذیرفته شده هستند.

آنتونیو گرامشی(Antonio Gramsci): از نظریه پردازان عمده مارکسیسم هگلی
زندگی
آنتونیو گرامشى ۲۲ ژانویه ۱۸۹۱ در استان كالیارى در جزیره ساردنى ایتالیا متولد شد. او چهارمین فرزنداز هفت فرزند فرانسیسكو گرامشى و جوزپینا مارشیاس بود. آنتونیو هرگز روابط نزدیكى با پدر خود نداشت، اما علاقه و عشق وافرى به مادر خویش نشان مى داد. مادر آنتونیو براى وى قصه مى گفت كه بعدها تاثیر ماندگارى در افكار آنتونیو گذاشت. از شش خواهر و برادرش، آنتونیو بیش از همه با خواهرش ترزینا احساس نزدیكى مى كرد. همچنین با جنارو، برادر بزرگش و كارلو، برادر كوچكش رابطه عاطفى مناسبى داشت. جنارو بعدها نقش مهمى در آشنایى آنتونیو با سوسیالیسم داشت.

وَكَذَٰلِكَ أَوْحَیْنَا إِلَیْكَ رُوحًا مِّنْ أَمْرِنَا ۚ مَا كُنتَ تَدْرِی مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِیمَانُ وَلَٰكِن جَعَلْنَاهُ نُورًا نَّهْدِی بِهِ مَن نَّشَاءُ مِنْ عِبَادِنَا ۚ وَإِنَّكَ لَتَهْدِی إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ

 همان گونه (که بر پیامبران پیشین وحی فرستادیم) بر تو نیز روحی را بفرمان خود وحی کردیم؛ تو پیش از این نمی‌دانستی کتاب و ایمان چیست (و از محتوای قرآن آگاه نبودی)؛ ولی ما آن را نوری قرار دادیم که بوسیله آن هر کس از بندگان خویش را بخواهیم هدایت می‌کنیم؛ و تو مسلّماً به سوی راه راست هدایت می‌کنی. (شوری: ۵۲)

قران نوری است که هرگز خاموش نمی شود
بگذار غافلان بر چهره خورشید خاک بپاشند

روزنامه نگاری - ترجمه: مهسا علی‌بیگی

انسان‌ها ذاتاً دوست دارند قلمرویی خاص برای خود تعیین كنند ؛ جایی نه‌چندان فیزیكی اما امن، كه هرگاه بخواهند، بتوانند در آنجا خلوتی با خود داشته باشند ؛ این نشان می‌دهد هر فردی به فضایی شخصی نیاز دارد؛ فضایی كه با مرزها و حدودی نامرئی جدا می‌شود اما در زندگی شلوغ و پر غوغای امروزی خوب است كه بیشتر به این حدود و مرزهای لازم برای زندگی جمعی دقت كنیم و سردرگمی‌های خود را بهانه‌ای برای نادیده گرفتن این مهم ندانیم.
  احساس برخورداری از یک قلمرو شخصی و حوزه ای که به شکلی انحصاری و اختصاصی در اختیار فرد باشذ نوعی آرامش روحی و روانی پدید می آورد که عدم برخورداری از این حریم  حس سرخوردگی و نا امنی را در پی خواهد داشت.
 حریم خصوصی یكی از مصادیق حقوق شهروندی است و احترام گذاشتن به آن، یكی از اصول اولیه شهروندی. این حریم، خصوصی‌ترین بخش زندگی افراد است كه باید توسط سایرین نیز درك شده و مورد احترام قرار گیرد. باید بدانیم كه هیچ كس اجازه ورود به حریم شخصی دیگران را ندارد و تعرض به آن تخلف و قانون‌شكنی است.

 امشب مسئول شب خوابگاه برگه ای در اختیار افرادی که لپ تاپ دارند قرار داد که بنابر مفاد آن و در صورت امضا از طرف دانشجو مسئول خوابگاه و یا مسئولان معاونت دانشجویی اجازه دسترسی به محتویات لپ تاپ دانشجو را پیدا می کنند.ا ین در حالی است که طبق اصول 23 و 25  قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تفتیش عقاید ممنوع بوده  و احترام به حریم خصوصی افراد الزامی است.

در جامعه ای که دم از آزادی می زنیم آیا این مسئله معنا و مفهومی دارد؟ آیا این مسئله تجاوز به حریم شخصی افراد نیست؟ آیا این مسئله زیر پا گذاشتن شان انسانی افراد نیست؟وقتی حق استفاده از کامپیوتر شخصی و نگهداری مطالب دلخواه خود را نداریم چگونه می توانیم دم از آزادی اطلاعات و آزادی در دسترسی به اطلاعات بزنیم؟آیا این مسئله با آموزه های دینی ما همخوانی دارد؟ آیا به عواقب چنین آیین نامه هایی اندیشیده ایم؟ آیا لحظه ای تامل کرده ایم که با چه قشری از جامعه سرو کار داریم و چه فشار روحی به آنها وارد می آوریم؟